Zondag 13 juni maakte ik zo'n fantastische solozeiltocht op de Mooie Nel.
En volledig onverwacht.
Een kort verslag:
Door Jan Willem werd ik uitgenodigd om te komen kijken hoe hij in een aangepaste zeilboot met zijn handicap toch het ruime sop kon kiezen.
Ik wilde hem wel zien dobberen. Die zondagochtend reed ik met mijn scootmobieltje vanuit Haarlem de polder in.
Al snel vond ik de jachthaven waar we hadden afgesproken. Via wat sluipdoor kruipdoor routes over loopplanken van pakweg 2 stoeptegels breed zag ik hem binnen zwaai-afstand vrolijk zeilen.
Het was duidelijk dat hij genoot.
"Je kunt in de begeleidingsboot wel meevaren" zei Jolanda.
Dat zijn dingen die ik mij geen tweede keer laat vragen. Met een 1- 2 in godsnaam werd ik met een flinke zwaai de boot in getild door een paar gespierde begeleiders. Toen wij afgeduwd werden kreeg ik het aanbod om bij terugkomst ook zelf een bootje te proberen. Er was namelijk een soort besturingssysteem dat het ook mogelijk maakt om met een beperkte handfunctie een zeilbootje alleen te bemannen. Een soort joystick waarmee alle handelingen verricht kunnen worden.
Ook dat liet ik me geen tweede keer zeggen. Dat betekende dat Jan Willem ook naar mij kon kijken.
De boot bleek zeer stabiel en onwennig voer ik daar over de plas.
Totaal onverwacht bleek de mogelijkheid tot een carrière als solozeiler alsnog binnen handbereik. Nauwlettend werd ik door de begeleiding in de gaten gehouden.
Een briesje, de zon, het open water het gaf zo'n totale andere gewaarwording dan rijden op het land in mijn scootmobiel.
Als ze mij op dat moment zouden vragen mee te doen aan een zeilcursus, dan zou ik een gat in de lucht hebben gesprongen.
Het is gewoon geweldig en zeker voor herhaling vatbaar.
Ik heb het verhaal al veel en vaak in geuren en kleuren verteld.
Iedereen is verbaasd en geeft fantastische reacties.
Een cadeautje was een gezonde bruine kop en een nacht heerlijk slapen na dit zeilavontuur.