Ik moest tot de conclusie komen dat alleen als je niks meer kan bewegen of een gedesoriënteerde richtingsgevoel heb je niet zelfstandig kan zeilen. Met grote bewondering voor alle aanwezig die een breed scala van beperkingen met zich mee brachten moest ik tevens tot de ontdekking komen dat een incomplete dwarslaesie, opgelopen tijdens een deltavliegtuig crash, nauwelijks een beperking is. Zeker niet om te kunnen zeilen.
Na het ontvangst en de inschrijving van de dag werden er 2 nieuwe boten gedoopt. Deze werden gesponsord door SKF, een ontwikkelingsbedrijf in de lager techniek. Kort hier op werden de boten in gedeeld en voor ik het wist mocht ik in een 1 persoons boot het water op. Met de weinig zeil ervaring die ik had, vertelde ze mij, Geert jongen, er kan niks gebeuren, deze bootjes zijn zo stabiel dat ze niet om kunnen slaan. Er stond een matig windje, perfect om het meer op en neer te zeilen. Deze kunst keek ik natuurlijk een beetje af bij de 2 persoons bootjes. Ik merkte al snel hoe ik het zeil het beste kon zetten om optimaal van de wind te kunnen profiteren. Ook moest ik constateren dat collega zeiler het beter konden. De verbazing werd nog groter toen ik voor bij gezeild werd door een andere deelneemster die haar boot bestuurde met een kleine joystick.
De lol die je kan hebben op het water en met de wind als motor de water spetters en de natte kleren maakte mijn eerst eigen solo zeil tocht een verpletterende indruk. Na een korte lunch was het tijd om te kijken hoe veilig de bootjes zijn. Met een stability challenge werd geprobeerd de bootjes op zijn kant te krijgen en zo veel mogelijk water mee te nemen, zonder aan de mast te hangen. Dit lukte aardig want ik kreeg hulp van een van de begeleiders. Na vijf minuten proberen kwamen we aan de kant en naar verluid gingen we gelijk op met het aantal liters water. Al had ik zelf de indruk dat onze tegenstanders toch zeker meer water binnen hadden.
Voor de tweede keer trok ik droge kleren aan, want met de aankomend estafette stond ik ook ingeschreven. Er werden 2 groepen van vier boten gemaakt en de bedoeling was om van af de start lijn, bakboord om een boei te varen en dan terug over de startlijn. Gelijk hierop mocht dan de tweede boot van het team het zelfde traject af leggen. Dit ging door, tot van beide partijen alle 4 boten over de finish waren. Sportief en met alles wat ik in me had, moest ik wederom mijn meerdere erkennen in de tegenpartij. Het gaat ook helemaal niet om het winnen of verliezen, het gaat om het mee doen en het, nog niet kunnen, overwinnen.
Ik ben deze dag heel veel wijzer geworden over en met het begrip zeilen. Mijn dank gaat uit naar de vrijwilliger die hebben geholpen om van deze dag een fantastische dag te maken. Zeker weten dat ik graag nog eens mee zou willen met een sailability, Ik wil nogmaals even vermelden dat er veel meer mogelijkheden zijn dan ik dacht wat zeilen betreft. Een mens kan veel meer dan hij denkt, waar een wil is, is een weg. Ken niet, legt op het kerkhof en Wil niet, legt er naast.